Zróbmy wspólnie coś dla siebie – kolejna akcja sadzenia roślin
Nie planowaliśmy rewolucji. Ale łopaty poszły w ruch. Po prostu kolejny EkoPiknik — czyli ten moment w roku, kiedy laptopy idą w odstawkę, a my zamiast „wrzucić coś w kalendarz”, wrzucamy ręce w ziemię. Dosłownie. Bez wielkiej filozofii.
Plan był prosty: ogarnąć teren przed firmą. Dosadzić coś zielonego. Pozbyć się tego, co zielone być nie powinno. A że przy okazji człowiek się pośmieje, pobrudzi i odpali grilla — to już tylko efekt uboczny. Taki, który zdecydowanie nie przeszkadza.
Ale po co to wszystko?
Bo to nasze miejsce. A praca to nie tylko krzesło przy biurku i monitor w rozdzielczości full HD. To też przestrzeń dookoła — taka, do której chce się wracać. I taka, za którą czasem warto chwycić za łopatę.
Wspólne sadzenie, walka z mleczem i negocjacje z kępką trawy, która nie chce odpuścić, mają w sobie coś więcej niż tylko ogrodniczy sens. Budują zespół. Zbliżają ludzi. Pozwalają poznać się od strony, której nie da się wyciągnąć z CV. Bez pośpiechu, bez formalności. Za to z humorem, ziemią pod paznokciami i poczuciem, że robimy coś razem. Ręka w rękawicy.
Zaczęliśmy z impetem. Grabie, łopaty, rękawice — pełna gotowość bojowa. Stanowiska pracy tymczasowo przeniosły się na trawnik. Ktoś dostał szpadel, ktoś inny podjął się roli moralnego wsparcia z boku („ja to tylko popatrzę”), ale wiadomo, jak to się kończy. Pięć minut później: kolana w ziemi, pytania o sadzonki, a ten, co miał tylko patrzeć, szuka konewki.
W ciągu kilku godzin wydarzyło się całkiem sporo:
🪴 Posadziliśmy nowe rośliny przed firmą (żyją, rosną i nie narzekają)
💪 Rozprawiliśmy się z chwastami (co miało zostać — zostało, jeńców nie braliśmy)
🔥 Odpaliliśmy grilla (bo wiadomo – najpierw grabienie, potem jedzenie)
I wiecie co? To działa. Bez scenariusza, bez checklisty. Kilka osób, kilka łopat, rozmowy między workiem z ziemią a tacką z kiełbasą. I nagle wszystko jest jakieś bardziej nasze. Tylko że nikt nie musi tego mówić na głos.
Zdjęcia? Są. Trochę kurzu, trochę śmiechu, dużo dumy 💪
